เสียดาย...

00:08 ko-ok-kookio 0 Comments

ยิ่งอ่านหนังสือ ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ก็ได้คิดว่า "เสียดาย" 
เสียดายที่ไม่เอาจริงเอาจัง 
แต่พอนึกแว่บได้ถึงพระสูตร "ภัทเทกรัตตสูตร" แล้วก็อืม...ปล่อยไป 

เพราะ

"อตีตํ นานวาคเมยฺย นปฺปฏิกงฺเข อนาคตํ
ยทตีตมฺปหีนนฺตํ อปฺปตฺตญฺจ อนาคตํ

บุคคลไม่ควรคำนึงถึงสิ่งที่ล่วงแล้ว,
ไม่ควรมุ่งหวังสิ่งที่ยังไม่มาถึง
สิ่งใดล่วงไปแล้ว สิ่งนั้นก็เป็นอันละไปแล้ว
และสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ก็เป็นอันยังไม่ถึง"

"ปจฺจุปฺปนฺนญฺจ โย ธมฺมํ ตตฺถ ตตฺถ วิปสฺสติ,
อสงฺหิรํ อสงฺกุปฺปํ ตํ วิทฺธา มนุพฺรูหเย
อชฺเชว กิจฺจมาตปฺปํ โก ชญฺญา มรณํ สุเว
น หิโน สงฺครนฺเตน มหาเสเนน มจฺจุนา 
เอวํ วิหาริมาตาปิํ อโหรตฺตมตนฺทิตํ
ตํ เว ภทฺเทกรตฺโตติ สนฺโต อาจิกฺขเต มุนีติฯ

ก็บุคคลใดเห็นแจ้งธรรมปัจจุบัน, ไม่ง่อนแง่น ไม่คลอนแคลนในธรรมนั้นๆ ได้,
บุคคลนั้นพึงเจริญธรรมนั้นเนืองๆ ให้ปรุโปร่งเถิด,
พึงทำความเพียรเสียในวันนี้แหละ, ใครเล่าจะรู้ความตายในวันพรุ่ง
เพราะว่าความผัดเพี้ยนกับมัจจุราชผู้มีเสนามากนั้น ย่อมไม่มีแก่เราทั้งหลาย,
พระมุนีผู้สงบ ย่อมเรียกบุคคลผู้มีปรกติอยู่อย่างนี้,
มีความเพียรไม่เกียจคร้านทั้งกลางวันและกลางคืนนั้นแลว่า
ผู้มีราตรีหนึ่งเจริญ ด้วยประการฉะนี้ฯ"

(อุปริ. ม. ๑๔/๒๖๕/๕๒๖) 

มี URL งานวิจัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยในปี 2012 สาธุ อนุโมทนาแด่พระคุณเจ้า >> https://goo.gl/jjLeYY